هنرِهنر - ArtArt.ir

نقدها، تحلیل‌ها و یادداشت‌های شهرام زعفرانلو درباره فرهنگ و هنر

هنرِهنر - ArtArt.ir

نقدها، تحلیل‌ها و یادداشت‌های شهرام زعفرانلو درباره فرهنگ و هنر

هنرِهنر - ArtArt.ir

نام اثر:
مرد متحیر - پرتره نقاش - 1843
The Desperate Man - Self-portrait
نقاش: گوستاو کوربه - 1819-1877
اندازه: 45 × 54 سانتیمتر
مواد: رنگ روغن روی بوم
محل نگهداری: مجموعه شخصی

آخرین نظرات
نویسندگان

متنی در نقد برنامه‌های تلویزیونی سال 1391



همه مکاتب دینی و اخلاقی در بخشی از آموزه‌های تربیتی خود از عنصری به نام «نصیحت» بهره می‌برند. اما کی، ‌ کجا، برای چه کسی و با چه موقعیتی؛ سئوالات مهمی هستند که برای تاثیرگذاری برمردم مورد توجه متولیان امر قرار می‌گیرد.
 
اگر رسانه تلویزیون برای خود نقش آموزشی و پرورشی قائل است، به این مفهوم است که ضمن اطلاع دقیق از کارکردهای موثر این رسانه و شیوه‌های تاثیرگذاری آن بر مخاطب، از هر پتانسیل و توانی متناسب با شرایط ذکر شده نیز استفاده کند.

در ایام ماه مبارک رمضان و به ویژه ساعات قبل و بعد از مراسم افطار و سحری، مخاطبین اصلی تلویزیون، عزیزان روزه‌داری هستند که با اعتقاد و اطلاع از اصول و مبانی بدیهی مراسم روزه‌داری و فرهنگ دینی مترتب بر آن، خود را مقید به انجام این فریضه دانسته و در پایان ساعات روزه‌داری که می‌خواهند با تناول غذا افطار کنند، نشاط و سرزندگی معنوی از موفقیت در ادای وظیفه را با دریافت پاداش و تاییدات الهی و همکیشان خود تجربه کنند.

در نخستین روز ماه مبارک رمضان، روزه‌داران به همراه خانواده و در کنار سفره زیبای افطار با سرزدن به تک تک شبکه‌های تلویزیون، سعی داشتند محیطی پر معنا اما آکنده از سرور را با احساس رضایت معنوی درک کنند.

اما متاسفانه افراط‌گرایی و بی‌تدبیری مسئولین امر در تولید برنامه‌های تلویزیونی، چاره‌ای نمی‌گذاشت جز خاموش کردن این جعبه جادو و به گفتگو نشستن با یکدیگر، که بی‌شک ثمرات بهتری را عاید خانواده‌ها می‌کند.

بیشتر شبکه‌ها سرشار بود از نصیحت، شماتت و سرزنش مخاطب. گویی فرصت کم‌نظیری برای تولیدکنندگان برنامه‌های سفارشی صداو سیما به دست آمده تا مخاطبینی که به انتظار تلفیق فضای روحی و مادی (که از ویژگی‌های مسلمان واقعی است) نشسته‌اند و طالب حس نشاط معنوی و رضایتمندی خاطرند را به تیغ پند و اندرز به محاکمه بکشند و یادآور همه گناهان کرده و نکرده‌شان باشند.

میزبان مهربانی که لیاقت مهمانی را برایمان فراهم ساخته، بلاشرط و بدون تنبیه و تحقیر مهمانان خود، امکان روزه‌داری و افطار آن را به تناسب توان هرکس، بدو بخشیده، اما واسطه‌ها و نخبگان بر‌تر ازمردم در تلویزیون، عیش مردم را در این مجلس بزم و طرب الهی منقّص کرده و چونان کودکی همیشه‌خطاکار، مچ او را سر سفره افطار می‌گیرند و تا می‌توانند در این یک ماه همهٔ دین و اخلاق را بر او عرضه می‌دارند.

به این اوضاع بیفزایید دکورهای تزیین شده با رنگ‌های سیاه و تیره و مجریان و میهمانانی همرنگ آن را، که حتی در یکی از شبکه‌ها، مه غلیظی شبیه دود سیگار تیرگی را به اوج رسانده و فضایی مرگ‌اندود را ایجاد کرده بود. جالب آنکه یکی از مهمانان (از هنرپیشه‌های تلویزیون) به توهم اینکه در جایگاه واعظی متبحر تکیه داده، چنان با شور و حرارت ملت روزه‌دار را نصیحت می‌کرد که احساس گناه بر همگان مستولی می‌شد.

هر ساله با همه تجربه‌های متعدد در تولید و پخش برنامه‌های مذهبی و دینی، چرا نتوانسته‌ایم مفاهیمی از این دست را هنرمندانه عرضه کنیم؟ آیا سفارشی بودن برنامه‌ها و کارمندی شدن چرخه تولید، راه را بر هرگونه خلاقیت هنری بسته‌ است؟ یا شاید نگاه نامحترمانه به مخاطبین و پیش‌فرض‌های مرشدمابانه، از درک نیازمندیهای واقعی آن‌ها غافلمان می‌کند؟

موافقین ۰ مخالفین ۰ ۹۴/۰۴/۱۲
شهرام زعفرانلو

تلویزیون

نقد

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

برای ارسال نظر اجباری به ثبت‌نام نیست

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی